دوره 8، شماره 4 - ( دوره‌ی 8، شماره‌ی 4 1396 )                   جلد 8 شماره 4 صفحات 195-203 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- گروه آموزشی دندان‌پزشکی کودکان، دانشکده‌ی دندان‌پزشکی دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
2- گروه پوست، بیمارستان رازی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
3- گروه آموزشی بیماری‌های دهان، فک و صورت، دانشکده‌ی دندان‌پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
4- گروه آموزشی دندان‌پزشکی ترمیمی، دانشکده‌ی دندان‌پزشکی دانشگاه شاهد، تهران، ایران ، hanie_emami@yahoo.com
چکیده:   (774 مشاهده)
زمینه و هدف: سرطان دهان به‌عنوان شایع­ترین سرطان سر و گردن، رتبه­ی هشـتم را ازلحاظ شیوع در میان تمامی سرطان­ها به خود اختصاص داده است. در این میان، بیش از 90% سـرطان­های دهان از نوع اسکواموس‌سل‌کارسینوما (Squamous cell carcinoma [SCC]) می­باشد. هدف اصلی این مطالعه بررسی میزان بقای بیماران مبتلا به SCC دهان و عوامل مؤثر بر آن است.
 
روش اجرا: در این مطالعه، 174 پرونده­ی مربوط به بیــماران مبتلا به SCC دهان بررسی شد. سپس به‌منظور گردآوری اطلاعات موردنیاز، بقای بیماران ازطریق تماس تلفنی پیگیری شد. تحلیل آماری این مطالعه با اسـتفاده از نرم‌افزار SPSS 20 انجام شد. میزان بقا با منحنی Kaplan-Meier و عوامل مؤثر بر آن با آزمون Cox regression بررسی گردید.
 
یافتهها: مردان، 6/57% از تعداد کل بیماران را به خود اختصاص داده­اند. محدوده­ی سنی بیماران 22 تا 89 سال با میانگین سن ابتلای 5/61 سال می­باشد. شایع­ترین محل بروز تومورها­ی دهانی این بیماران برروی زبان بود. میزان بقای کلی پنج ساله­ی بیماران برابر با 4/49% با خطای معیار 05/0 به‌دست آمده است. میزان بقا با سن بیماران و هم‌چنین نحوه­ی درمان شامل جراحی یا شیمی درمانی ارتباطی معنی­دار داشت.
 
نتیجهگیری: میزان ابتلا در مردان بیشتر است و به‌طور کلی با افزایش سن میزان بقای بیماران کاهش می­یابد. سرطان­های دهان به‌علت میزان بقای پایین نیازمند توجه ویژه می‌باشند.
متن کامل [PDF 1227 kb]   (590 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۶/۱۲/۱۳ | پذیرش: ۱۳۹۶/۱۲/۱۳ | انتشار: ۱۳۹۶/۱۲/۱۳