دوره 8، شماره 4 - ( دوره‌ی 8، شماره‌ی 4 1396 )                   جلد 8 شماره 4 صفحات 230-248 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- گروه نانوتکنولوژی پزشکی، دانشکده‌ی فناوری‌های نوین پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
2- گروه شیمی، دانشکده‌ی علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز، تهران، ایران
3- گروه نانوتکنولوژی پزشکی، دانشکده‌ی فناوری‌های نوین پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران ، mehravi.b@iums.ac.ir
چکیده:   (494 مشاهده)
بیماری‌های پوستی می‌توانند باعث اختلال در سلامت فرد و استرس گردند. درمان مناسب، دارویی است که حداقل عوارض و حداکثر اثر را دارد. با طولانی‌ترشدن مواجهه با هدف، تأثیر دارو می‌تواند بیشتر شود. چند راه‏حل پیشنهادی برای غلبه براین چالش‏ها، استفاده از بهبود‏دهنده‏های شیمیایی، الکتروپوریشن، آینتوفورز و استفاده از نانوذرات به‏عنوان حامل عوامل دارویی است. استفاده از انواع مختلفی از ساختارهای نانو ازجمله لیپوزوم‌ها، دندریمرها، اتوزوم‌ها و بسیاری از نانوذرات مینرال می‌تواند باعث جلوگیری از محدودیت‌های همراه با فرمولاسیون‌های معمولی شود. دارورسانی موضعی از سطح پوست نسبت به سایر راه‏ها مزایای زیادی ازجمله امکان استفاده از غلظت بالای دارو بر‏روی پوست، کاهش گردش سیستمیک دارو و به‌دنبال آن کاهش عوارض جانبی، امکان حضور طولانی‏مدت دارو بر سطح و کاهش دفعات مصرف به‌ویژه برای داروهایی با نیمه‌عمر کوتاه دارد. بسیاری از محصولات مرتبط با پوست ازجمله استراسورب، دیراکتین و آکزون، با تکنیک‌های ساختاری متفاوت و جدید جهت نفوذ بیشتر به پوست در بازار موجودند.
در این مقاله به معرفی رویکردهای جدید دارورسانی، انواع نانوحامل‌های معدنی و روش‌های افزایش نفوذ عوامل دارویی در پوست پرداخته شده و عوامل مختلفی مانند خواص فیزیکوشیمیایی و سایز نانوذرات و هم‌چنین تأثیرات دستکاری در سطح این ذرات، مورد بحث قرار گرفته است.
متن کامل [PDF 1308 kb]   (346 دریافت)    
نوع مطالعه: مروري | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۶/۱۲/۱۳ | پذیرش: ۱۳۹۶/۱۲/۱۳ | انتشار: ۱۳۹۶/۱۲/۱۳