fa فراوانی و عوامل خطرساز دیابت به‌دنبال شروع درمان با گلوکوکورتیکوئید در مبتلایان به پمفیگوس‌ولگاریس در بیمارستان رازی تهران تخصصي Special پژوهشي Research <p dir="RTL">هدف: پمفیگوس‌ولگاریس شایع‌ترین بیماری تاولی خودایمنی است. درمان استاندارد بیماری پردنیزولون به همراه یک داروی کمکی سرکوب&shy;کننده‌ی ایمنی مثل آزاتیوپرین یا سیکلوفسفامید می‌باشد. حدود 5% تا 15% از مرگ&shy;ومیر بیماری به‌دلیل عوارض استروئیددرمانی است. هدف از این مطالعه تعیین فراوانی و عوامل خطرساز دیابت ناشی از درمان با گلوکوکورتیکوئید در بیماران پمفیگوسی بستری‌شده در بیمارستان رازی طی سال‌های 1388 و 1389 ‌بود.</p> <p dir="RTL"></p> <p dir="RTL">روش اجرا: در این مطالعه‌ی مقطعی، 177 بیمار با تشخیص اولیه‌ی پمفیگوس‌ولگاریس که برای اولین بار جهت دریافت درمان بستری شده بودند ازنظر سن، جنس، پرفشاری خون، شاخص توده‌ی بدنی <span dir="LTR">(BMI)</span>، سابقه‌ی خانوادگی دیابت، نوع داروهای مصرفی قبل و بعد درمان، مقادیر قند خون ناشتا، تری‌گلیسیرید، لیپوپروتئین با تراکم کم و لیپوپروتئین با تراکم زیاد در بدو بستری و طی سه هفته بعد از درمان مورد ارزیابی قرار گرفتند.</p> <p dir="RTL"></p> <p dir="RTL">یافته‌ها: براساس مقدار قند خون ناشتا، طی سه هفته ارزیابی، 8_/15% بیماران (29 بیمار) مبتلا به دیابت تشخیص داده شدند (05_/0<span dir="LTR">P</span><span dir="LTR"><</span>). ارتباط معنی‌داری بین سن، <span dir="LTR">BMI</span>، <span dir="LTR">HbA1c</span>، لیپوپروتئین با تراکم زیاد و مصرف داروهای اعصاب با بروز دیابت در افراد موردمطالعه به‌دست آمد (05_/0<span dir="LTR">P</span><span dir="LTR"><</span>) ولی بین جنسیت، سابقه‌ی خانوادگی، پرفشاری خون، مقادیر تری‌گلیسیرید و لیپوپروتئین با تراکم کم با بروز دیابت ارتباط معنی‌داری وجود نداشت (05_/0<span dir="LTR">P</span><span dir="LTR">></span>).</p> <p dir="RTL"></p> <p><span dir="RTL">نتیجه‌گیری: </span><span dir="RTL">اندازه‌گیری قند خون ناشتا قبل از شروع درمان و طی سه هفته‌ی بستری، امکان تشخیص زودهنگام دیابت را در مبتلایان به بیماری خودایمنی تاولی تحت درمان با گلوکوکورتیکوئید امکان‌پذیر می‌کند. به‌علاوه بررسی عواملی مانند سن، </span>BMI<span dir="RTL">، </span>HbA1c<span dir="RTL"> و لیپوپروتئین با تراکم زیاد، سابقه‌ی مصرف داروی اعصاب در زمان بستری و طی درمان می‌تواند امکان اقدامات سریع‌تری را برای تشخیص و درمان دیابت ناشی از گلوکوکورتیکوئید فراهم سازد.</span></p> <p style="line-height: 20.8px">Background and Aim: Pemphigus vulgaris is the most common autoimmune blistering disease. Prednisone, commonly in combination with an immunosuppressive adjuvant such as azathioprine or cyclophosphamide, is the standard treatment for pemphigus vulgaris. Approximately 5% to 15% of mortality of the disease is due to the complications of corticosteroids therapy. The aim of this study was to determine the prevalence and risk factors of steroid-induced diabetes in pemphigus patients hospitalized in Razi hospital, Tehran in 2009 and 2010.</p> <p style="line-height: 20.8px">Methods: In this cross-sectional study, 177 first-time admitted pemphigus vulgaris patients were studied regarding presence of risk factors for steroid-induced diabetes. Those risk factors were included age, sex, blood pressure, body mass index (BMI), family history of diabetes, medications used before and after initiation of treatment, fasting blood sugar (FBS) , triglyceride (TG) high density lipoprotein (HDL), low density lipoprotein (LDL) levels at the time of admission, and three weeks after the treatment was started.</p> <p style="line-height: 20.8px">Results: Twenty-nine patients (16.3%) were diagnosed with diabetes based on three weeks FBS levels evaluations. There were significant associations between BMI, HbA1c and taking nervous system agents and diabetes (P<0.05), but the differences between sex, family history, blood pressure, TG, LDL levels and occurrence of diabetes were not significant (P>0.05).</p> <p style="line-height: 20.8px">Conclusion: Close monitoring of FBS levels before and within the first three weeks of the initiation of steroid therapy allows early detection of storied-induced diabetes in pemphigus patients. Moreover, evaluation of other risk factors associated with diabetes may provide the opportunity of early diagnosis and treatment of steroid-induced diabetes.</p> پمفیگوس, دیابت, گلوکوکورتیکوئید pemphigus, diabetes, glucocorticoid 140 146 http://jdc.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-91&slc_lang=fa&sid=1 Nafiseh Esmaeili نفیسه اسماعیلی No Autoimmune Bullous Diseases Research Center, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran مرکز تحقیقات بیماری‌های اتوایمیون تاولی، بیمارستان رازی، دانشگاه علوم پزشکی تهران Tahereh Soori طاهره سوری No Department of Infectious Diseases, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran گروه عفونی، دانشگاه علوم پزشکی تهران Nooshin Shirzad نوشین شیرزاد No Endocrinology and Metabolism Research Center, Endocrinology and Metabolism Clinical Sciences Institute, Endocrinology and Metabolism Research Institute, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم، پژوهشکده علوم بالینی غدد و متابولیسم، پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران Maryam Vahid-Moghadam مریم وحیدمقدم No Department of Dermatology, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه پوست، دانشگاه علوم پزشکی تهران Abbas Karimi عباس کریمی a-karimi@sina.tums.ac.ir Yes Autoimmune Bullous Diseases Research Center, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran مرکز تحقیقات بیماری‌های اتوایمیون تاولی، بیمارستان رازی، دانشگاه علوم پزشکی تهران